ياد تو را در سينه پنهان ميكنم عشق

شايد تويي درمان درد سينه سوزم

اين فرصت پروازهاي بي قفس را

بايد به آفاق نگاه تو بدوزم

ساده تر از يك حادثه با من شدي ما

جا مانده ام در بهت احساسم هنوزم

يلدا ترين شب خفته در چشم سياهت

مشكي ترين يلداست بي چشم تو روزم

ناز تو را اي شمع با جان مي خرم،چند؟؟

پروانه وش در شعله هاي خود بسوزم

همان شب كه تو رفتي عشق را از دل جدا كردم

نشستم گريه كردم تا سحر نام تو را از دل صدا كردم

چه حالي داشتم آنشب ميان بغض و تنهايي

خودم را با خيالت،خاطراتت مبتلا كردم

و شب را تا سحر بيدار  ماندم  من به ياد تو

نشستم بهترين خاطراتت را سوا كردم

پشت كدام پنجره گم شده چشم هاي تو

خيس شده ترانه ام به خاطر خدا نرو

نرو بمان به حرمت نگاه خيس و خسته ام

عجيب دلسپرده ام عجيب دلشكسته ام

باز کن پنجره را

به تو عادت دارم

ای فراسوی خیال ای تمامیت من

به تو وقلب رئوف تو ارادت دارم

به تو عادت دارم

باز کن پنجره را

که دلم می گیرد

پای این حادثه عشق هوس می میرد

باز کن پنجره را

این هوا دلگیر است

ماه من خاموش و آسمان تاریک است

باز کن پنجره را

باز کن درها را

ازخودم دورم کن

تو بیا عاشق باش باز مغرورم کن

باز کن پنجره را..

عطریک شاخه مریم شب و شعر و من ودل

تو وتنهاییی ماه و شمع و پروانه خجل

لب یک عادت کهنه به تماشای زمان

کشتی عمر من و توست که جا مانده به گل

یک تولد به نگاه تو ویک مخمل خیس

تو وتنهایی و شمع و من و یک شعر خجل

نفرین به زندگی نفرین به سرنوشت

نفرین به هرچه که تقدیر من نوشت

تقدیر من سیاه دنیای من تباه

فرزند دوزخم در حسرت بهشت

نفرین به سایه ها آن سایه های سرد

دستان شوم آن دنیای هرزه گرد

دلخسته ام ازین تکرار بی ثمر

نفرین به هر چه فقرنفرین به هر چه درد

نفرین به این زمین نفرین به این زمان

آزرده ام ازین اندوه بی امان

مرهم تویی تو شعر بر زخم کهنه ام

ای دلخوشی محض جان غزل بمان!

شب ازنیمه گذشت و مثل هر شب باز بیدارم

میان بغض وتنهایی تب اندوه می کارم

چه بی خوابم ازین کابوسهای تند وهم آلود

چگونه از خیال با تو بودن دست بردارم

ببار ای آسمان امشب بپوشان اشکهایم را

که من مثل تو غمگینم ببین بی وقفه می بارم

کجایی ماه من امشب هجوم آورده تاریکی

دراین تا بی کران ظلمت اسیر رنج بسیارم

تویی رویای هر روزم تویی معشوق پنهانی

توای آبی ترین احساس بیا من دوستت دارم

مراصدابزن توعشق

توای تب ترانه سوز

ازین رکود خسته ام

به شعله ات مرابسوز

مراصدابزن که من

ازین زمین بریده ام

قسم به آسمان قسم

که به خدا رسیده ام

مراصدابزن خدا

بیا مرا زمن بگیر

به انتها رسیده ام

به من بگو برو بمیر

مراصدابزن صدا

تویی که گریه میکنی

بدون من به شانه ی

ترانه تکیه میکنی؟!

مراصدابزن آهای

تویی که عاشق منی

چرا سکوت کرده ای؟

مراصدا نمیزنی؟؟!

برای توکه غمگینی

که دلگیری که تنهایی

اسیر ذهن بدبینی

گرفتار غزل هایی

برای تو که می دانم

چه بی اندازه مغروری

صبوری کن درین تقدیر

اگرفرسنگها دوری

برای توکه مثل من

اسیر دست پاییزی

چه معصومانه در خلوت

بلوراشک میریزی

برای تو که مثل من

میان دوزخ افتادی

خدایا دلخورم از تو

بهشتت را به کی دادی!؟

....

میان خواب وبیداری

اسیرچنگ رویایم

تویی رویای دیرینه

تویی معشوق زیبایــــــــــــــــــم

ورای عقل واحساسم

دچارم به نگاه تو

نسوزانم درین تقدیر

برو از مرز دنیایـــــــــــــــــــــــم

سحر بابغض بیدارم

وشب باگریه میخوابم

منم آن ساحل متروک

تویی امواج دریایــــــــــــــــــــــــم

یکی میگفت آدم ها

اسیرجبر تقدیرند

درین اجبار جانفرسا

چه غمگینم چه تنهایـــــــــــــــــــــم